Kolejne posiedzenia sejmowej komisji ochrony środowiska odbyło się pod znakiem zagrożeń ze strony drapieżników, zwłaszcza dużych .

Przyjęliśmy ustawę dotyczącą prewencyjnego ich płoszenia przy użyciu broni gładkolufowej z użyciem pocisków gumowych (takie rozwiązanie skutecznie stosowane jest w Tatrzańskim Parku Narodowym). Dotyczy nie tylko zwierzyny pod ścisłą ochroną tj niedźwiedzi i wilków oraz żubrów ale także łownej, jeśli zagraża zbiorom.

Uściśliliśmy też, że nie stanowi naruszenia prawa zabicie niedźwiedzia brunatnego, wilka lub żubra przy płoszeniu w stanie wyższej konieczności.

Wysłuchaliśmy również informacji ze strony samorządów z Podkarpacia, gdzie sytuacja ma już charakter sytuacji kryzysowej, zwłaszcza po śmiertelnym ataku niedźwiedzia na kobietę zbierającą poroża w lesie.

Zaproponowałam by zespół, który pod auspicjami Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, pracuje nad rozwiązaniami systemowymi uzupełnić o przedstawicieli samorządów i praktyków. Tak by móc pilnie opracować katalog dobrych praktyk o charakterze doraźnym do szybkiego zastosowania w sytuacji zagrożeń ze strony drapieżników. W tej sprawie planowane jest przyjęcie na kolejnej komisji dezyderatu skierowanego do Minister Klimatu i Środowiska. Oto moja wypowiedź:

Równolegle konieczna jest rzetelna wiedza o rzeczywistej ilości drapieżników w stosunku do ich nim harmonijnego bytowania na danym terenie. Tylko w ten sposób można skutecznie zarządzać ich populacją, nie wyłączając, w sytuacji zagrożeń, konieczności eliminowania osobników trwale agresywnych.

Jak dowiedzieliśmy się od wiceministra Piotra Otawskiego kierującego GDOŚ, że gdyby w 2021 roku nie zaniechano tych prac, dziś mielibyśmy rzetelną wiedzę na ten temat. Obecne bowiem skrajnie rozbieżne dane opierają się li tylko na ilości zgłoszeń o zaobserwowanych drapieżnikach

https://www.sejm.gov.pl/Sejm10.nsf/transmisje_arch.xsp?page=3#F96AD3E99C7F203EC1258DF4004464D8